قاعد

……………………………………………………………………………

فى بيت شرين كل حاجه جهزه والكل فرحان ما عدا شرين طبعا
ومامتها كانت حسه بكده
شرين فى اوضتها بتجهز قبل ما الناس يجو وتدخلها مامتها
شريفه : بسم الله ما شاء الله ………….زى القمر ياحبيبتى
شرين بتبتسم لمامتها ابتسامه حزينه
شريفه : مالك يا شرين ……..انتى مش مبسوطه ………لو مش موافقه انا هقول لبابا ونرفض ….عادى ياحبيبتى
شرين : لا يا ماما موافقه ……..انا بس مخضوضه من الموقف دى اول مره ابقى فالموقف ده
شريفه : هو انتى تعرفى العريس
شرين : اه شوفته مره فالكليه
شريفه : يعنى عجبك ومرتاحاله
شرين : اه ياماما هو باين عليه محترم اوى وكمان بابا سئل على باباه وطلع محترم اوى
شريفه : ربنا يوفئك يا حبيبتى يارب
شويه وشهد جات ودختلهم
شهد بفرحه : ماما العريس جه وانا دخلتهم الصالون ………..ايه ده ده امور اوى ……..يا بختك يا بت يا شيرى
شريفه : عيب يا بت ………….انا هقوم ادخلهم وانتى نص ساعه كده وتعالى ماشى يا حبيبتى
شرين : ماشى يا ماما

……………………………………………………………………….

فالصالون عبد الرحمن وفريده وشريفه وفؤاد الكل قاعد يضحك ويتكلم وهشام قاعد ساكت وهو مش فاهم اى حاجه
وشويه وتدخل شرين : السلام عليكم
هشام يقوم يقف ويتنح وهو مش مصدق ان شرين هى العروسه
عبد الرحمن وهو بيحاول يدارى صدمة ابنه : ايه ياهشام العروسه زى القمر دى ليك حق تقوم تقف وانت مبهور بيها كده
هشام وهو بيحاول يفوق من صدمته : ايه
ويبتسم ايتسامه وهو بيبص لشريفه وفؤاد ويقعد تانى مكانه
فريده : ماشاء الله ……… زى القمر تعالى يا شرين اقعدى جانبى
عبد الرحمن وهو بيبص لفؤاد : نتكلم بقى فالمهم ……….. انا عاوز اطلب ايد الانسه شرين لابنى هشام

الحلقه الثانية عشر

فالصالون عبد الرحمن وفريده وشريفه وفؤاد الكل قاعد يضحك ويتكلم
عبد الرحمن وهو بيبص لفؤاد : نتكلم بقى فالمهم ……….. انا عاوز اطلب ايد الانسه شرين لابنى هشام
فؤاد : وده شرف ليا ………انت متعرفشى انا مرتحلكم ازاى
عبد الرحمن : الله يخليك …….وده احساسى برده ………بص بقى انا عاوز شرين بشنطة هدومها
فؤاد : بس انا لازم اجهز بنتى واجبلها كل حاجه
عبد الرحمن : اسمعنى بس ………هشام عنده الفيلا بتاعه وانا هجهزها من كل حاجه ………..وكمان وظيفة شرين عندى فالشركه
شرين وهى بتبص لباباها : هو انا ممكن اقول حاجه
عبد الرحمن : قولى يا عروسه اومرك مجابه
فؤاد بيبصلها بابتسامه انها ممكن تتكلم وهشام بيبصلها عنده فضول هتقول ايه
شرين : بعد اذن حضرتك ………انا مش عاوزه اعيش فالفيلا
عبد الرحمن باستغراب: ليه لو مش عجباكى ممكن اشوفلك فيلا تانيه
شرين : لا مش كده ………..انا عاوزه شقه صغيره
عبد الرحمن : ليه حد يرفض الفيلا ويطلب شقه صغيره
شرين : معلشى انا كده هبقى مرتاحه اكتر ……..انا مش هقدر على شغل الفيلا وكمان هبقى فالشغل الصبح
عبد الرحمن وهو بيضحك : ومين قالك انك هتشتغلى فيها انا هجبلك شغاله
شرين : لا معلشى محبش يكون فى حد غريب فى بيتى ……….. بعد اذن حضرتك توافق ………..ولا رايك ايه يا بابا
فؤاد : انا اللى يهمنى راحتك يابنتى
عبد الرحمن : خلاص مفيش مشكله ……….انا هشوفلك شقه صغيره وتكون قريبه من باباكى ومامتك كمان ……….اى حاجه تانيه
شرين : لا شكرا
عبد الرحمن : خلاص يا حج فؤاد اتفقنا
فؤاد : على بركة الله اتفقنا
عبد الرحمن : تمام يبقى نقراء الفاتحه والخطوبه الخميس اللى جاى والفرح وكتب الكتاب بعد شهر
شريفه : بالسرعه دى
عبد الرحمن : خير البر عاجله ………..ولا فى مشكله
فؤاد : لا مفيش مشكله نقراء الفاتحه
قراءو الفاتحه وهشام قاعد حاسس انه فدنيا تانيه مش مصدق ان كل الكلام ده يخصه وان اللى هيتجوز كمان شهر ده يبقى هو مكنشى عارف يضحك ولا يعيط ولا يقوم يزعق ويقول انا مش هتجوز كل اللى كان بيعمله انه ساكت وبيتفرج وابتسامه غبيه على شفايفه